بازگشت قاعده به ساحت عمومی

جمعه 16 سپتامبر 2016

فهم مختصات امروز ما بر فهم مختصات سالهای گذشته ابتنا دارد. برای درک واقعیت امروز باید دیروز را به خاطر آورد. چهار سال و حتی هشت سال پیش، روزگار اینگونه نبود. آن سال هایی که اقتصاد تب کرده بود و سیاست عطسه می کرد.

درست چهار سال پیش، در چنین روزهایی، “امید” در نایاب شده بود. هم اقتصاد، بی قاعده شده بود و هم سیاست به بی رسمی مبتلا گشته بود. بی نظمی و بی رسمی، عنصر محوری حوزه عمومی بود. از این روی، تصور آینده نیز مبهم و پر غبار بود. کسی نمی توانست تصور روشن و واضحی از فردای ایران به دست دهد. نه در سیاست خبری از فضیلت بود و نه در اقتصاد نشانی از عدالت!

دلهره و تهدید به جان فعالان سیاسی و اقتصادی افتاده بود. با هر اقدام، گره های سیاست خارجی کورتر می شد و ناامیدی از تغییر فضا افزون می گشت. جناح های سیاسی به هیچ تفاهمی نمی رسیدند. هر لحظه زاویه آنها زیادتر می شد. بطوریکه هر چه می گذشت جناح تندرو به غلظت توهین هایش می افزود.

در این آشوب، پرچم اعتدال به اهتزار درآمد و خرداد٩٢ رقم خورد. اقتصاد به ریل خود برگشت و سیاست کمی “به قاعده” شد. البته تا قبل از اسفند ٩۴، می شد در مجلس نشانه های زیادی از فضای قبل دید. هر چند پای اعتدال به عرصه عمومی باز شده بود، اما هنوز در مجلس به نماینده ای که فقط پشت تریبون سخن می گفت حمله می شد. اسفند 94، خیز عمومی در دفع افراط، مجلس را نیز به قاعده ی سیاست بازگرداند. سیاستی که در دهه گذشته گرفتار خشونت شده بود. امروز کمترین دستاورد ٩٢ و ٩۴ بازگشت قاعده به حوزه عمومی است. فضای بی رسمی، فضای بی اعتمادی و بی اطمینانی است. در اینچنین فضایی، امید و آرامش اولین و بزرگترین چیزی است که از کف می نهیم.

از همین روی می توان گفت آرامش کنونی محصول دستاوردها و گشایش های ٩٢ و ٩۴ است. کسی نمی تواند منکر نارسایی ها و مشکلات کنونی باشد اما چیزی که ٩٢ و ٩۴ به ارمغان آورد قاعده مندی و رفع تندروی و خشونت بود. بازگشت رسم و قاعده به حوزه عمومی، امید و آرامش را نیز بازگرداند. بالاترین این قاعده ها، قانون بود. به همین سبب وجه تمایز فضای جدید نسبت به دهه پیشین، قانون گرایی است.

از طرف دیگر، رهاورد دیگر فضای جدید، ایجاد ثبات بود.

این ثبات، امنیت را به اقتصاد و سیاست بازگرداند. در این فضا دیگر وقتی شب سر به بالین می گذاریم، بیم و دلهره آن را نداریم که وقتی بامداد از خواب برمی خیزیم، پول ملی سقوط آزاد کرده باشد و یا وزیری به یکباره از کار برکنار شده باشد و یا قطعنامه ای به بهانه واهی برای ما صادر شده باشد. امروز آرامش حاصل از ثبات و قاعده مندی در کشور وجود دارد و این مرهون تغییر خواهی ملت در ٩٢ و ٩۴ بود.وهرکجا روزنه ها را باز کردیم و از تنگ نظری بیجا پرهیز نمودیم اثر آن را در ساحت عمومی به وضوح دیدیم. کشور از رهگذر تنگ نظری ها و حذف سرمایه های انسانی لطماتی به مراتب بیش از جنگ هشت ساله به خود دیده است. اگر مسیر امید در ٩۶ امتداد یابد و توازن به عرصه عمومی برگردد احساس بهبود در زیست جمعی فراگیرخواهد شد.

سرمقاله روزنامه ابتکار- محمدعلی وکیلی

مطالب مشابه
دیدگاه ها